Wielu, a jedna dusza

   Przyjmijcie coś z Pism Świętych, abyście to, o czym jest mowa, nieco pojęli. Skoro Pan nasz Jezus Chrystus zmartwychwstał i kiedy zechciał wstąpić do nieba, po upływie dziesięciu dni zesłał im Ducha Świętego. Nim napełnieni ci, którzy byli w jednej izbie, zaczęli mówić wszystkimi językami. Zabójcy Pana przerażeni tym cudem, skruszeni boleli [nad tym czynem]; bolejąc zmienili się; zmieniwszy się, uwierzyli, przyłączyli do ciała Pana, to jest do liczby wiernych, to jest do trzech tysięcy ludzi. Również dzięki innemu cudowi przyłączyło się do nich innych pięć tysięcy. I powstał lud i to nie mały. Wszyscy, otrzymawszy Ducha Świętego, który ich zapalił duchową miłością, w jedno złączeni miłością i żarliwością Ducha Świętego, w jednej wspólnocie zaczęli sprzedawać wszystko, co mieli, i otrzymaną zapłatę składali u nóg apostołów, aby to rozdzielali każdemu w miarę potrzeby. I to mówi o nich Pismo, że mieli jedną duszę i jedno serce w Bogu. 
   Zauważcie więc, bracia, i z tego poznajcie tajemnicę Trójcy. Jak mówimy: i Ojciec jest, i Syn jest, i Duch Święty jest, a jednak jest jeden Bóg, tak też oto, choć było ich tyle tysięcy, mieli jedno serce; tyle tysięcy ich było, a byli jedną duszą? Lecz gdzie? W Bogu. O ileż bardziej w samym Bogu się to okazuje. Czy w słowie się mylę, jeśli mówię o dwóch mężczyznach, dwóch duszach, lub o trzech mężczyznach, trzech duszach, lub wielu mężczyznach, wielu duszach? Niezawodnie mówię należycie. Niech przystąpią do Boga, a staną się wszyscy jedną duszą. Jeśli przez przystąpienie do Boga, liczne dusze dzięki miłości stają się jedną duszą, a wiele serc jednym sercem, co więc czyni owo źródło miłości w Ojcu i w Synu? Czyż tam nie o wiele bardziej Trójca jest jednym Bogiem? Stamtąd bowiem miłość do nas przybywa, z samego Ducha Świętego, jak mówi apostoł: „Miłość Boża jest rozlana w sercach naszych przez Ducha Świętego, który jest nam dany” (Rz 5,5). Skoro tedy miłość Boga rozlana jest w sercach naszych przez Ducha Świętego, który jest nam dany, wiele dusz czyni jedną duszą i wiele serc jednym sercem, to o ileż bardziej Ojciec i Syn i Duch Święty jest jedną światłością, jednym początkiem.

Augustyn, Homilie na Ewangelię św. Jana, 39, 5, w: Pisma starochrześcijańskich pisarzy 151, tłum. W. Szołdrski, Warszawa 1977, 478n.

Ogród religii

   Jednego razu podczas mojej rozmowy przy obiedzie z tybetańskim duchownym, czcigodnym Nimą Dakpą (nyi ma grags pa), opowiedział on o tym, jak był w ogrodzie religii, chyba gdzieś w Niemczech. Wspomniał pewną pogawędkę, jaką tam odbył z dobrze zaprzyjaźnionym zakonnikiem katolickim. Buddyjski mnich zwrócił wówczas uwagę na pewną niepoprawność. W ogrodzie znajdowały się symbole-pomniki różnych religii, ale krzyż wśród tych wszystkich pomników został umieszczony na wzniesieniu, tak jakby górował ponad pozostałymi. Mnich buddyjski powiedział swojemu przyjacielowi katolikowi: „To nie jest w porządku”. 
   Zastanowiłem się później nad tym i zauważyłem, że rzeczywiście, buddyjski mistrz miał w tym słuszność. Nie jest poprawne takie wyróżnienie krzyża. Jezus Chrystus przyjął postać sługi i uniżył samego siebie, a tutaj chrześcijanie, kim siebie uczynili? Dla nas, chrześcijan Jezus rzeczywiście ma być wszystkim i ponad wszystkim, ale w spotkaniu z ludźmi nie powinniśmy się wywyższać, ale przyjąć postać Jezusa, który stał się Bogiem z Nami i nie stawiał siebie wyżej, będąc pośród ludzi, ale jeszcze bardziej się uniżał, aż do śmierci krzyżowej. W takiej postawie możemy budzić jedność i podziw, nie w innej. 
   Wierzący w Chrystusa „powinni dążyć do chrześcijańskiej doskonałości, a każdy – zależnie od swego stanu – ma dokładać starań, by Kościół nosząc w swym ciele Jezusowe uniżenie i umartwienie, oczyszczał się z dnia na dzień i odnawiał, aż stanie się dla Chrystusa pełen chwały, bez skazy i bez zmarszczki”.¹
 

Przypis: 
1  Sobór Watykański II, dekret Unitatis redintegratio, 4. Słowa te w dekrecie zostały skierowane do katolików, aby jeszcze bardziej pobudzić do budowania jedności wśród chrześcijan, ale mogą równie dobrze zostać odniesione do wszystkich chrześcijan, aby jeszcze bardziej pobudzić do budowania jedności wśród wszystkich ludzi.

Dobro stworzenia

Nie ma bowiem ani jednego żywego stworzenia, ani jednej rośliny, w której by nie złożył Stwórca jakiejś wartości, mogącej służyć ku pożytkowi ludzi.

[W źródle greckim: Οὐκ ἔστι γὰρ οὐδὲν ζῷον οὐδὲ φυτόν, ἐν ᾧ οὐκ ἐνέργειάν τινα τῇ τῶν ἀνθρώπων χρείᾳ χρησιμεύουσαν ὁ δημιουργὸς ἐναπέθετο. Patrologia Graeca, t. 94, k. 908.]

Jan Damasceński (675 – 749 r.), Wykład wiary prawdziwej, 2, 10, tłum. Bronisław Wojkowski, Warszawa 1969, s. 88.

Zatem spośród tego, co zostało opanowane – prawdziwego i zmieszanego – nie ma na ziemi niczego, co nie jest lekarstwem.

[W źródle tybetańskim: །དེ་བས་དངོས་དང་སྦྱར་བའི་དབང་གྱུར་ལས། །ས་སྟེང་སྨན་མིན་ཅི་ཡང་ཡོད་མ་ཡིན། Lhasa 1982, s. 63.]

Jutok Jonten Gonpo Młodszy (g.yu thog gsar ma yon tan mgon po, 1126 – 1202 r.), rGyud bzhi [Cztery dziedzictwa], tłum. Jakub Szukalski, niewydane.

Różne racje

   Wzajemne niezrozumienie [wśród chrześcijan] okazuje się wynikać z własnego, ludzkiego i wybiórczego rozumienia Bożego Słowa. Ludzką rzeczą jest rozumieć i obstawać przy własnym rozumieniu jako prawdzie. Błędem jest jednak nieuwzględnianie przy tym innych rozumowań i poglądów, często wykraczających poza własne, zawężone spojrzenie. Bóg oczekuje od swego Kościoła czegoś więcej – pragnie, aby był On jednem, tak jak Jezus jest jednem z Ojcem (por. J 17,20-21). Bóg pragnie, aby Jego ludzie byli czymś więcej niż ludźmi. Ku zbudowaniu takiej jedności konieczne jest przebaczenie – przebaczenie jeszcze nie czynów, ale przebaczenie już samych pojęć – przebaczenie w znaczeniu odpuszczenia sobie trzymania się własnych prawd i odpuszczenia innym obstawania przy własnych prawdach. Tylko gdy odejdziemy od własnych racji, będziemy mogli dostrzec i odkryć racje Boga – takie, jakie On sam chciał nam przedstawić na swój własny sposób. 

(...)

   Nie można zatrzymać się na samym dialogu. Chrystus nie powołał nas do rozmawiania, ale do wspólnego życia w Pokoju i Miłości. Dialog ma prowadzić do spotkania i nawiązania przyjaźni. To wymaga wyzbycia się uprzedzeń i lęków, a żeby się ich wyzbyć musimy sobie przebaczyć – poprosić Boga o przebaczenie i przebaczyć sobie nawzajem. 

 

Napisane w październiku 2017.

Synagoga narodów

Staniesz się zgromadzeniem narodów.
(Rdz 28,3 wg przekładu greckiego, Septuaginta)

ἔσῃ εἰς συναγωγὰς ἐθνῶν

Przekład z języka greckiego: Jakub Szukalski

Wyrzut dla niepojednanych

Czy tak trudno to zrozumieć, że wszyscy zstępujemy z jednego Źródła i to znaczy z Boskiego? Nawet jeśli różnimy się wyglądem, rasą, tradycją, wierzeniami i kulturą. Jak to się stało, że tak łatwo zapomnieliśmy o Tym, który tchnął w nas to samo Tchnienie Życia, które tchnął we wszystkie istoty?

Z przemówienia Vassuli Rydén. Przekład z języka angielskiego: Jakub Szukalski.

Treść całego przemówienia tutaj.

Do jedności

Nie będziesz miał jedności z Bogiem

jeśli pominiesz jedność z człowiekiem

Nie zaniedbuj przyjaciół