Bez stronnictw

   Pomyleni ludzie tworzą stronnictwa w Kościele, ale prawdziwy Kościół nie zna stronnictw. Jest wewnętrznie zgodny – działa w jednym Duchu. To jedno jedyne stronnictwo Królestwa Niebiańskiego na ziemi. Jeśli już znajdziesz w nim jakieś stronnictwa, to są one obecne przez ludzkie grzechy – przez dzieła wilków w owczych skórach – dzieła tych nowych Judaszów. Nie mają one nic wspólnego z istotą i zadaniem Kościoła.

Jednocząca kłótnia

   Drogą do jedności jest też kłótnia, zdrowa kłótnia, jak w kochającym się małżeństwie. Taka kłótnia nie czyni rozdzielenia, ale jeszcze bardziej spaja. Już w swym zamiarze zmierza do zgody. Słowa bywają ostre, obnażające, ale nigdy nie z nienawiści. Z miłości miłośnie się kłócić to jeszcze bardziej się kochać i jeszcze bardziej spajać. Ja mam swoją prawdę, Ty masz swoją – zróbmy tak, by jedna była naszą.

   Rozmowa zmierzająca do jedności nie może być głaskaniem po pupciach. Nie możemy mówić tylko o tym, co łączy – o tym, co wspólne – bo pośniemy z mdłości. W rozmowie mamy uwzględniać całą osobę z wszystkim, co ona niesie – z zaletami i wadami. Nie pomijamy niczego. Zmierzamy do prawdziwej miłości.

W drodze

Jesteśmy w drodze

Jedność jest w drodze

Wyznacznik Kościoła

Nazwa Kościoła nie jest nazwą rozdzielenia, ale nazwą zjednoczenia i współgrania.

Św. Jan Chryzostom, Ομιλια Α΄ εις την Α' προς Κορινθίους (Homilia 1 na 1 do Koryntian), PG 61, s. 13. Przekład z języka greckiego: Jakub Szukalski.

Więź

Bez miłości do Kościoła nie ma miłości do człowieka.

Rozciąganie miłości

Rozciągaj miłość na cały świat, jeśli chcesz kochać Chrystusa; ponieważ członki Chrystusa rozłożone są po świecie.

Św. Augustyn, In Epistolam Ioannis ad Parthos tractatus decem 10, 8, PL 35, s. 2060. Przekład z języka łacińskiego: Jakub Szukalski

A oto podszedł trędowaty i upadł przed Nim, mówiąc: Panie, jeśli chcesz, możesz mnie oczyścić. [Jezus] wyciągnął rękę, dotknął go i rzekł: Chcę, bądź oczyszczony! I natychmiast został oczyszczony z trądu. (Mt 8,2-3)

 

Widzenie Świętego

Słowa Buddy:
 
Jeśli zobaczysz Słowo, zobaczysz Świętego.

།ཆོས་མཐོང་ན་སངས་རྒྱས་མཐོང༌།

(…)

Anando, jeśli ktoś widzi szczątki Obecnego, widzi Świętego. Widząc zaś Świętego, widzi Słowo. Widząc zaś Słowo, widzi Społeczność [Kościół]. Widząc zaś Społeczność, widzi Spoczynek [Nirwanę].

།དགའ་བོ་གང་གིས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྐུ་གདུང་མཐོང་ན། དེས་ནི་སངས་རྒྱས་མཐོང་ངོ་། །སངས་རྒྱས་མཐོང་བ་དེས་ནི་ཆོས་མཐོང་ངོ་། །ཆོས་མཐོང་བ་དེས་ནི་དགེ་འདུན་མཐོང་ངོ་། །དགེ་འདུན་མཐོང་བ་དེས་ནི་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་མཐོང་ངོ་།

'Phags pa yongs su mya ngan las 'das pa chen po'i mdo (Wzniosła opowieść o wielkim, zupełnym spoczynku), sanskr. Mahā yāna mahā pari nirvāṇa sūtra, ze zbioru świętych pism buddyjskich, Kandziur (bKa' 'gyur) t. 53, wyd. Krung go'i Bod Rig pa'i dPe skrun khang (tzw. dPe bsdur ma), Pekin 2006-2009, s. 202, s. 731. Przekład z tybetańskiego: Jakub Szukalski.

Stephen Hodge uważa, że pismo to zostało ułożone gdzieś między rokiem 100 a 220 po narodzeniu Chrystusa.

Kto patrzy na Mnie, patrzy na Słowo, a widząc Słowo, widzi Świętego.

བདག་ཏུ་ལྟ་བ་ནི་ཆོས་སུ་ལྟ་བ་སྟེ། ཆོས་མཐོང་བས། སངས་རྒྱས་མཐོང་བའོ།

'Phags pa Tshangs pa khyad par sems kyis zhus pa zhes bya ba theg pa chen po'i mdo (Wzniosła opowieść wielkiego postępowania o nazwie «Szczególna prośba duszy Brahmy»), sanskr. Ārya Brahma viśeṣa cinti pṛcchā nāma mahā yāna sūtra, ze zbioru świętych pism buddyjskich, Kandziur (bKa' 'gyur) t. 59, wyd. Krung go'i Bod Rig pa'i dPe skrun khang (tzw. dPe bsdur ma), Pekin 2006-2009, s. 171. Przekład z języka tybetańskiego: Jakub Szukalski.

Wydaje się, że słowa powyższych pism idą wstecz do tych, które zawarte zostały w starych, palijskich pismach z nauką Buddy, gdzie spisano taką rozmowę:

«Od długiego czasu, Panie, chciałem przyjść i zobaczyć Błogosławionego, lecz nie miałem sił w tym ciele, ażeby przyjść i widzieć Błogosławionego».

«Wystarczy, Wakkali! Cóż jest do zobaczenia w tym nędznym ciele? Kto widzi Słowo, Wakkali, widzi Mnie; kto widzi Mnie, widzi Słowo. Zaprawdę, widząc Słowo, widzi się Mnie; widząc Mnie, widzi się Słowo».

Vakkali sutta w Khandha vagga w Samyutta nikaya 22.87. Przekład z języka angielskiego: Jakub Szukalski, za przekładem z języka palijskiego, którego dokonał: Maurice O'Connell Walshe, wyd. 2007: https://www.accesstoinsight.org/tipitaka/sn/sn22/sn22.087x.wlsh.html

Trudno jest o dokładne czasowe oszacowanie tego ostatniego z wymienionych pism. Tradycja buddyjska uważa, że powstało ono niedługo po śmierci Buddy. Inni uczeni przypuszczają, że mogło powstać znacznie później. Np. Gregory Schopen, uważa że nie mogło pojawić się wcześniej niż w V wieku po narodzeniu Chrystusa.

Niewątpliwie treść tych mów jest zbieżna znaczeniowo z tym, co Jezus Chrystus powiedział Filipowi, mówiąc:

«Kto Mnie widzi, widzi także i Ojca». (Ewangelia według Świętego Jana 14,9)

Dla nas, patrzących na sposób Ducha, nie jest istotne, kto taką naukę wypowiedział pierwszy – czy Jezus, czy Budda. Istotne zaś jest to, że Święty Człowiek okazuje się tutaj Tym, który pokazuje Boga. Przez przyjęcie nauki o Wcieleniu Słowa wyznanie buddyjskie i chrześcijańskie okazują się wzajemnie bardzo bliskie sobie. Także z tego względu, że w obu wyznaniach podawane są rozsądne uzasadnienia i wyjaśnienia dla tego rodzaju Wcielenia.

Podobieństwo powyższych słów Buddy do słów Jezusa było już zauważone wcześniej przez innych uczonych.