Nieosobiste

Nie można się zamknąć i powiedzieć: tylko mi zostało dane objawienie, tylko my, chrześcijanie zostaliśmy obdarzeni. Zostaliśmy rzeczywiście obdarzeni poznaniem Jezusa Ukrzyżowanego, ale nie myślmy, że jesteśmy przez to jakoś bardziej obdarzeni objawieniami mocy Bożej, bo ona udziela się wszystkim bez wyjątku, i to w zaskakujący sposób. Weźmy na przykład pobożność niektórych dzikich ludów, których wierzenia są rzeczywiście prymitywne i dzikie. Ich pobożność nieraz wznosi się tak wysoko pod niebiosa, że niejeden chrześcijanin powinien schylić przed nimi głowę. Nie mówię przed wierzeniami, ale przed tymi ludźmi wiary (gdyż są doskonali w spełnianiu obowiązku).

Przygotowanie do jedności

Przygotowujcie się:

— przebaczając sobie wzajemnie,

— usilnie starając się kochać tych, którzy szkodzą wam,

— łagodząc spory,

— dążąc do pojednania się z tymi, którzy was znać nie chcą,

— działając przeciw wam samym, przeciw waszym pożądaniom,

— próbując przyjaźni z tymi wszystkimi, którzy są od was jak najdalsi,

— próbując nawiązywać więź przyjaźni ponad wszystkimi różnicami,

a Ja wam w tym pomogę na pewno.

Słowo Boże dane przez Annę, Boże wychowanie, cz. 2: 20 XI 1987 r.

Skarby Ducha

Jest tak wiele cennych rzeczy, które nas łączą! I jeśli rzeczywiście wierzymy w wolne i hojne działanie Ducha, ileż możemy się nauczyć od innych! Nie chodzi tylko o otrzymanie informacji o drugich, by ich lepiej poznać, ale o zebranie tego, co zasiał w nich Duch, jako dar również dla nas.

Papież Franciszek, Evangelii gaudium 246

Por. Określenie jedności.

Szczera przyjaźń

W przyjaźni nie ma „odwdzięczania się”; jest wymiana myśli, pragnień i dzielenie się wszystkim, co przeżywamy, w tym też i bólem, zmartwieniami, trudnościami. Im szersza płaszczyzna wspólnych zainteresowań, wspólnoty odczuwania, wspólnoty miłowania, tym przyjaźń głębsza, pełniejsza.

Słowo Boże dane przez Annę, Boże wychowanie, cz. 2: 31 X 1987 r.

Widzenie Waleriana

Nagle pojawił się przed nim starzec ubrany w szaty białe jak śnieg, trzymający w rękach tabliczkę wypisaną złotymi literami. Gdy Walerian to zobaczył, ogłupiał i padając na ziemię, stał się jakby martwy. Wtedy starzec postawił go, mówiąc: „Czytaj, o synu, treść tej księgi, abyś miał godność być oczyszczonym i widział anioła, którego widzenie obiecała tobie żarliwie, z ochotną duszą, dziewica Cecylia. Wtedy Walerian z zastygłymi oczami zaczął to czytać. Takie zaś było pismo, które było na tabliczce:

Jeden Bóg,

jedna wiara,

jeden chrzest;

jeden Bóg i Ojciec wszystkiego,

który jest nad wszystkim i we wszystkim.

Amen.

Z żywota św. Cecylii, męczennicy (III w.); Symeon Metaphrastes, Vita sanctorum (Żywoty świętych). Mensis November, PG 116, Vita S. Cæciliæ et soc., IV, s. 165. Przekład z łacińskiego: Jakub Szukalski.

Pojednanie bez czynienia różnic

Przyszłam do was wszystkich prosić o pojednanie się z Bogiem i wzajemnie ze sobą i o to, abyście nie robili więcej różnic między sobą, «albowiem każdy, kto wezwie imienia Pańskiego, będzie zbawiony» [Rz 10,13].

Słowa Wszechświętej (Panaija), Matki Bożej, dane przez Vassulę Ryden, Prawdziwe Życie w Bogu. Zeszyty 46-90, z. 69: 6-8.12.93, Vox Domini, Katowice 1998, s. 414.

Środek i źródło jedności

Szlak nawrócenia serc jest wyznaczany rytmem miłości, która zwraca się równocześnie do Boga i do braci: do wszystkich braci, również do tych, którzy nie są w pełnej komunii z nami. Miłość ożywia pragnienie jedności nawet w tych, którzy nigdy nie dostrzegali jej potrzeby. Miłość tworzy komunię osób i Wspólnot. Jeśli się miłujemy, staramy się pogłębić naszą komunię i czynić ją coraz doskonalszą. Miłość zwraca się do Boga jako najdoskonalszego źródła komunii — która jest jednością Ojca, Syna i Ducha Świętego — aby z tego Źródła czerpać moc tworzenia komunii pomiędzy ludźmi i Wspólnotami lub odtwarzania jej pomiędzy jeszcze rozdzielonymi chrześcijanami. Miłość jest najgłębszym, życiodajnym nurtem procesu zjednoczenia.

św. Jan Paweł II, Ut unum sint 21