Widzenie Waleriana

Nagle pojawił się przed nim starzec ubrany w szaty białe jak śnieg, trzymający w rękach tabliczkę wypisaną złotymi literami. Gdy Walerian to zobaczył, ogłupiał i padając na ziemię, stał się jakby martwy. Wtedy starzec postawił go, mówiąc: „Czytaj, o synu, treść tej księgi, abyś miał godność być oczyszczonym i widział anioła, którego widzenie obiecała tobie żarliwie, z ochotną duszą, dziewica Cecylia. Wtedy Walerian z zastygłymi oczami zaczął to czytać. Takie zaś było pismo, które było na tabliczce:

Jeden Bóg,

jedna wiara,

jeden chrzest;

jeden Bóg i Ojciec wszystkiego,

który jest nad wszystkim i we wszystkim.

Amen.

Z żywota św. Cecylii, męczennicy (III w.); Symeon Metaphrastes, Vita sanctorum (Żywoty świętych). Mensis November, PG 116, Vita S. Cæciliæ et soc., IV, s. 165. Przekład z łacińskiego: Jakub Szukalski.

Pojednanie bez czynienia różnic

Przyszłam do was wszystkich prosić o pojednanie się z Bogiem i wzajemnie ze sobą i o to, abyście nie robili więcej różnic między sobą, «albowiem każdy, kto wezwie imienia Pańskiego, będzie zbawiony» [Rz 10,13].

Słowa Wszechświętej (Panaija), Matki Bożej, dane przez Vassulę Ryden, Prawdziwe Życie w Bogu. Zeszyty 46-90, z. 69: 6-8.12.93, Vox Domini, Katowice 1998, s. 414.

Środek i źródło jedności

Szlak nawrócenia serc jest wyznaczany rytmem miłości, która zwraca się równocześnie do Boga i do braci: do wszystkich braci, również do tych, którzy nie są w pełnej komunii z nami. Miłość ożywia pragnienie jedności nawet w tych, którzy nigdy nie dostrzegali jej potrzeby. Miłość tworzy komunię osób i Wspólnot. Jeśli się miłujemy, staramy się pogłębić naszą komunię i czynić ją coraz doskonalszą. Miłość zwraca się do Boga jako najdoskonalszego źródła komunii — która jest jednością Ojca, Syna i Ducha Świętego — aby z tego Źródła czerpać moc tworzenia komunii pomiędzy ludźmi i Wspólnotami lub odtwarzania jej pomiędzy jeszcze rozdzielonymi chrześcijanami. Miłość jest najgłębszym, życiodajnym nurtem procesu zjednoczenia.

św. Jan Paweł II, Ut unum sint 21

W bliskości

Jak w jednym ogniu odczuwamy blask i ciepło jako dwie cechy współistniejące, nie dające się rozdzielić, ciepło jednak dociera tylko do tego, co jest w pobliżu, światło zaś rozprasza się dalej i szerzej – tak samo potęga myśli, która znajduje się w mądrości, rozpala to, co bliskie, a więc rozumne dusze. Przedmiotów fizycznych, które są bardziej oddalone, nie dotyka żar mądrości. Rozjaśnia je światło liczb.

Św. Augustyn, O wolnej woli 2, XI, 32, przekł. A. Trombala.

Jedno widzenie

Czy więc jedna prawda, którą widzimy obaj, każdy własnym umysłem, nie jest wspólna dla nas obu?

Naturalnie, że jest.

(…)

Nie możemy także zaprzeczyć, że ta prawda jest jedna i da się oglądać wspólnie wszystkim, którzy ją znają, choć każdy widzi ją swoim umysłem, a nie moim ani twoim, ani kogokolwiek drugiego.

Św. Augustyn, O wolnej woli 2, X, 28, przekł. A. Trombala. 

Jedność i liczby

Odkąd wiem, że ciało nie jest jednością, wiem również, czym jest jedność. Przecież nie mając jedności, nie mógłbym naliczyć w ciałach wielu części. Gdziekolwiek zaś poznaję jedność, na pewno nie poznaję jej przez zmysł cielesny, gdyż przez zmysł cielesny poznaję tylko ciało, a ono, jak dowodzimy, nie jest prawdziwą i absolutną jednością. Następnie, jeżeli nie poznaliśmy zmysłem cielesnym jedności, nie poznaliśmy nim żadnej liczby, przynajmniej z tych liczb, które widzimy umysłem. Nie ma bowiem między nimi żadnej, która by nie otrzymała swojej nazwy od ilości zawartych w niej jednostek, a poznanie jednostki nie odbywa się przy pomocy zmysłów cielesnych. Przecież połowa najmniejszego nawet ciała, tworząca z drugą połową jego całość, sama ma swoją połowę. A więc te dwie części ciała same nie są prostymi jednościami. Tamta zaś liczba, zwana dwójką, dwa razy zawiera w sobie niepodzielną jedność. Dlatego jej połowa, czyli to właśnie, co jest prostą jednością, nie może mieć znowu połowy, czy jednej trzeciej, czy jakiejkolwiek części, ponieważ jest niezłożone i prawdziwie jedno.

Św. Augustyn, O wolnej woli 2, VIII, 22, przekł. A. Trombala.

Owoce

Każdy z nas jest owocem myśli Bożej. Każdy z nas jest chciany, każdy jest kochany, każdy jest niezbędny.

Benedykt XVI, Homilia podczas Mszy św. z okazji inauguracji pontyfikatu (24 kwietnia 2005): AAS 97 (2005), 711; L’Osservatore Romano, wyd. polskie, n. 6/2005, s. 12.